Scholleproat

Nieuw adres….

vroomshoop — Sat, 25 Apr 2009 13:10:19 +0000

Scholleproat is vanaf 25 april te vinden op:

www.scholleproat.blogspot.com

Een burgervader vertrekt

vroomshoop — Sat, 25 Apr 2009 12:09:29 +0000

Enige profetische gaven kunnen vanaf heden aan mij toegedicht worden. Maar een eenvoudige Kanaalse brugwachter is een (be)dienende functie blijft natuurlijk altijd bescheiden, want voorwaar: dat is een deugd. Hoe het ook zij, in mijn vorige column stelde ik vast dat Helmer Koetje het hogerop zoekt. Bij het vliegerfeest sneed hij zich in de vingers, met snel een pleister op de wonde van hoogvlieger en medeorganisator Steven de Vries. Nu de ontknoping van deze vliegershow.

Helmer Koetje verruilt als burgemeester al in juni aanstaande Twenterand voor de groeigemeente Hoogeveen en staatssecretaris Jack de Vries houdt nog net een Joint Strike Striker in de lucht. Over dat laatste kan ik kort zijn: een compromis is als waterverf en moeilijk te verkopen.

Dan onze Helmer Koetje, die we die promotie naar het noorden van harte gunnen. Hij past er zeker, gezien z’n nuchtere instelling van “Naait Soezen”. Ook door z’n grote netwerk en naast kennis heb je ook kennissen nodig.

Het nieuws sloeg als een bom in tijdens de raadsvergadering van afgelopen dinsdag. De aanwezige journalist was toch ter plekken en ontfutselde de aanwezige raadsleden enige quotes. Op zich geen opzienbarende uitspreken en, met alle respect, dat doe je ook niet op zo’n moment. De sociaal-democraat Hans Zebel liet merken dat hij een vakbondsachtergrond heeft en liet wel het achterste van zijn tong zien. Zebel: “Koetje is een aangenaam mens en progressiever dan de meeste CDA’ers. Ik zou graag iemand als Koetje terug willen, iemand die overal van weet en toegankelijker is. Hij mag van mij wel iets linkser”. Tot zover Hans Zebel van de Geerdijk, die wat mij betreft de spijker op de kop slaat.

Eigenlijk moet je eens bij de bevolking te rade gaan, hoe nu Helmer Koetje de afgelopen acht jaar heeft gefunctioneerd. Te midden van ouderen en jongeren was hij altijd aangenaam bescheiden aanwezig. Vraag dat maar eens aan jubilerende bruidsparen, die een oprechte en levende belangstelling voor hun wel en wee merkten bij de burgervader. Vraag dat maar eens aan de organisatoren van diverse activiteiten, die altijd op Koetje konden rekenen. Waar Jack de Vries met z’n JSF worstelt, vecht Helmer Koetje tegen de andere joint, zij het in een hardere vorm. Dan kan hij verbeten zijn en gaat de strijd tegen normenvervaging en verloedering aan. Aan de ene kant een moralist en aan de andere kant ook weer ergens weer een non-conformist. Maar voor alles een gewoon mens met een hart dat voor anderen klopt en daar houden we van.

Vandaag opent Helmer Koetje als burgemeester van Twenterand het hart van Vroomshoop.

Ja daar klopt ons hart voor, al moet het Amaliaplein wat het wonen betreft geen spookstad worden. Maar daar wordt aan gewerkt en we nemen alvast een hypotheek op die toekomstige topontwikkeling. De ondernemers legden de rode loper uit en het wordt vast een echt volksfeest. Vijftig jaar na het aloude lied “Vroomshoop in Overijssel is heden honderd jaar” van juffrouw Rompelman uit Den Ham is er weer een Vroomshoops volkslied. Het refrein heb ik van een goeie kennis gekregen en geef ik alvast door:

“Vroomshoop, ons dorp gaat nooit ten onder

Al honderdvijftig jaar een wonder

Een dorp, zo sterk, zo vol vertrouwen

Aan het kanaal nu samen verder bouwen”

En zo is het maar net en het aanstaande bronzen kunstwerk 150 jaar Vroomshoop: staat daar model voor. Vijf generaties bouwen op elkaar vedan en bieden elkaar houvast. Kunst met zeggingskracht en inspiratie voor Vroomshoop. De opbrengst van de CD “Vroomshoop ie doet moe wat!” van oonze Daan Kroeze gaat naar de piramide. Dat is cool en dat in de Koele van Ensing. We kijken nu al uit naar de reünie op 29 augustus 2009, wat gaat die Diamant in Twenterand dan stralen. Tot slot: overigens ben ik van mening dat de nieuwe burgemeester van Twenterand weer in Vroomshoop moet wonen!

Koetje snijdt zich in de vingers en zoekt het hogerop

vroomshoop — Wed, 15 Apr 2009 17:09:21 +0000

Dat de Vroomshopers gek zijn op “lichies en laampies” is bekend. Nergens in het land vind je zo’n mooie kanaalverlichting als om de vijf jaar in ons dorp. Ook de straten en wijken zijn dan en lichtend voorbeeld van hoe een veelkleurige Diamant kan flonkeren en stralen. Afgelopen weekend spande de kroon met het verlichte vliegeren met een “hele bult volk”. Daarbij gingen een flink aantal Ufo’s richting Doarleseveld, nu nog gemeente Heldern, gingen.

Nu is de verhouding tussen inwoners van de Kanaaldorpen Vroomshoop en Daarlerveen goed. Hier is geen houding van “Doar wil ik nog de klomp’n niet hebben stoan” of nog gekker en ook ietwat morbide: “Doar wi’k niet dood liggen”. Dat laatste gebeurt trouwens al met de Daarlerveners op Dennenhof in Den Ham, waar nu weer een nieuw grafheuvel verrijst. Bij de strijd om het behoud van de kleine Puntbrug mengde de uitvaartvereniging Vroomshoop-Daarlerveen zich ook doodserieus in de discussie. De liekwagen kon toch niet zo’n eind omrijden, dat kostte alleen maar brandstof. Ja, wie heeft er “geliek”? We maken er geen Punt van en overbruggen alles.

Hoe het ook zij: die rare weggesneden taartpunt uit de gemeente Twenterand moet ooit eens via een grenscorrectie terugkomen. Geografisch en sociaal gezien is dit meer dan logisch. Wie weet gaven de verlichte Ufo’s al een futurologisch voorproefje hoe de vlucht naar de toekomst met Daarlerveen moet verlopen. Ook de verlichte cijfers 150 boden een fascinerende feeërieke aanblik op het druk bezochte feestterrein..

Het internationale vliegerfeest was een schitterend festijn met 150 met elkaar verbonden vliegers als symbool van de hoge lucht van 150 jaar Vroomshoop. Burgemeester Helmer Koetje was met z’n kroost naar het feestterrein aan de Europasingel gekomen om de officiële opening te verrichten. Dat ging de burgervader prima af en natuurlijk moest hij een vlieger oplaten. Door de scherpe touwen sneed Koetje zich lelijk in de vingers en direct schoten de vrijwilligers van toe met een pleister op de wonde. Dat krijg je als je altijd aan de touwtjes wilt trekken en het hogerop zoekt. Maar zonder dollen, onze burgemeester toonde zich weer betrokken bij een volksfeest en het was ook een mooi om te zien om z’n drie kinderen in de weer en in touw waren met de gekregen Diamant-vliegertjes. Dan ontdek je dat we in wezen weer volop kind zijn met het vliegeren en dat in een zeer positieve betekenis. Die vrijheid, de onafhankelijkheid en ook de creatieve handvaardigheid gaan hand in hand.

Ook de Paasshow op Vroomshoop-Oost was een evenement om U tegen te zeggen en ook hier: complimenten aan de organisatoren. Er kon tussen een roofvogelshow en een modellenshow gekozen worden. Dan lijkt de keus niet moeilijk, hoewel er nog te veel aasgieren rondcirkelen boven de wereldmodellen.

Maar goed, we houden het schuurtje bij het huisje en deze wedstrijd van de jonge schonen uit Vroomshoop en omgeving staat model voor “schone wille”. Op de grote dag van de opening van ’t Hart van Vroomshoop op zaterdag 25 april komen de bevallige meiden weer heupwiegend opdraven, daar zien wij alweer naar uit. Volgende week meer over de reanimatie van het Hart, dat ons hart ook sneller laat kloppen.

Eerst maken we nog aanstaande weekend het grote Twenteranddansspektakel in De Stobbe mee. We komen adem te kort om al die evenementen te volgen en zo komt de wensdroom van de Oranjevereniging en de vele vrijwilligers van de organisatie 150 jaar Vroomshoop uit. Vroomshoop bruist na anderhalve eeuw als nooit tevoren, of in de woorden van de Friese dominee Lubbert Adema, die ook z’n hart verloren heeft aan Vroomshoop: “k Voel je trekken tot ik terug ben, altijd weer vertrouwde grond, Vroomshoop mijn dorpje, hart van Twenterand!”

Vroomshoopse cultuur stijgt tot grote hoogte

vroomshoop — Sat, 11 Apr 2009 12:21:28 +0000

Door drukke scheepvaart ben ik deze week wat over tijd. Maar goed, dat is niet zo merkbaar bij mannen. Toch ben ik nog op tijd om tussen de eieren door nog wat uit te broeden voor mijn trouwe lezers.

Het laatste avondmaal fascineert mensen. Einde en vooral ook: nieuw begin. Ook kunstenaars laten zich inspireren door dat bewogen afscheid en de aankondiging van het lijden door Christus. Wereldberoemde schilderijen, maar ook een prachtige in hout uitgesneden weergave van onze Vroomshoopse houtsnijder Berend Koster. Dat is te zien tijdens de kunstroute, die in de feestweken in september is te volgen.

Ja, we doen op allerlei manieren aan cultuur en dat hoort ook zeker bij de 150-jarige Diamant in Twenterand. Vorig weekend was er cultuurhistorie te zien met de oude voertuigen van Keep Them Rolling, die over de grote Puntbrug kwamen. Deze week was er de uitvoering van de verstilde Passiestonde door het christelijk mannenkoor met onze eigen Gezinus Veldman in een volle Hervormde kerk. Dit paasweekend is er weer een geheel andere volkscultuur van de leden van de power kiting Zuid en oost. Een internationaal vliegerfeest door gewoon wat vrienden uit Vroomshoop, Daarlerveen, Westerhaar en het Limburgse Brunssum, die erin slagen om een kleurrijk en inspirerend festival op de locatie Vroomshoop-Oost te realiseren. De wind is hun beste vrind en dit vliegerfeest is letterlijk een van de hoogtepunten van anderhalve eeuw Vroomshoop. Er is zelfs een Nederlands kampioenschap vliegerdansen van tango tot breakdance. Dansleraar Sjon Brunsman kan helemaal uit zijn dak. Benny Jansen uit het Noordernest is een van de bevlogen organisatoren en je voelt het op je klompen, compleet met het logo van deze vriendenclub, aan: deze mensen zijn uit het goeie hout gesneden.

Ze dragen het ware kenmerk van de echte Vroomshopers: gewoon doen en dat in dubbel betekenis. In totaal 150 verlichte UFO’s verlaten bij het nachtvliegeren met een persoonlijke wens de Vroomshoopse dreven. Mijn wens is dat de veelkeurige Diamant van Vroomshoop zal flonkeren als nooit tevoren.

Het Hart van Vroomshoop is een van die hartenwensen, die vervuld is. Het wordt steeds drukker op het Amaliaplein en Vroomshoop ontwikkelt zich steeds meer tot een regionaal koopcentrum van betekenis,. Ons hart klopt niet alleen voor ons dorp, het Hart is volledig gereanimeerd en dat is best een feestje waard met de pakweg 60 ondernemers.

Tijdens die dag is er straattheater, zijn er lopende orkesten en modeshows en zingt het mannenkoor een heuse medley van Vroomshoop. Onze oud-plaatsgenoot Daan Kroeze brengt live het lied “Vroomshoop, ie doet mie wat!” en dan komt het vast voor de bakker.

Al dat feestgedruis is in schrille tegenstelling tot de stilte rondom het Fronttheater. De politiek lijkt eerder een Fronthater. De stichting Welzijn Twenterand bungelt al langere tijd aan een dun koord en alle opgebouwde goodwill lijkt verspeeld. Kreten als “De stekker eruit!” en “Onder curatele stellen” vallen al in de raadszaal. Bedroevend en hoe kan jeugd en jongerenwerk nog meer in de steek gelaten worden? Het Front transformeerde Nota Bene van een jongereninloop met vraagtekens naar een inspirerende jongerencultuur met uitroeptekens. Een digitaal muziekproject ontwikkelt zich op een aansprekende wijze. Een enkele buurtbewoner en verschillende raadsleden spreken een geheel andere (digi)taal, waar zeker geen muziek inzit. Valse noten en met weemoed denk je dan terug aan de bloeiende periode van sociaal-cultuur werk in het Lieniezer, waar het ijzer gesmeed werd, toen het heet was. Vroomshoop heeft ook in het verleden gefietst bij tegenwind en heeft overwonnen. Die UFO van Binnenmars moet toch eens in hogere sferen komen, denk je dan. Het wereldberoemde boek De Kite Runner, de Vliegeraar van Khaled Hosseini bevat elementen van liefde, eer, schuld en verlossing.

Laat dit z’n vertaling krijgen in Vroomshoop met liefde en verlossing voorop. Prettige Pasen gewenst, ook bij de show in Vroomshoop-Oost.

Eltjo Haselhoff heeft de sleutel in handen

vroomshoop — Wed, 01 Apr 2009 23:18:53 +0000

Han Pape van het Twentse opinieblad De Roskam was laatst te gast in Vroomshoop. Hij beschreef de ziel van ons volk en dat op een schier ongeëvenaarde wijze in prachtig beeldend taalgebruik. Han houdt van het aloude journalistieke ambachtelijk handwerk, is niet met een mobiele telefoon te betrappen en houdt van sfeer en gezelligheid. Geen wonder dat hij op die bewuste vrijdagnacht met “vulle wille’ onder de Vroomshopers verbleef.
Pape herkent dat oeroude gevoel van “ruwe bolster en blanke pit” wel. Zo schrijft Pape ook. Neem zijn beschouwing over de huidige kredietcrisis. Ik laat hem even aan het woord.
“Om te zeggen crisis, nee, crisis is als je verkering uitgaat, je kind iets overkomt, je vriend doodgaat, je favoriete boom wordt omgehakt, crisis is mensen zien lijden aan het leven, crisis is een verzameling bankiers in een businessruimte, plaatpoetsende grootverdieners, smerige schoonmakers, crisis is ook dat we minderbedeelden naar voedselbanken bonjouren, het onderwijs verkloten, ons laten terroriseren door een dreiging van terreur, privacy inleveren voor schijnveiligheid, zwartdenken en zwartmaken, omdat er mensen bestaan, die donkerder zijn dan wij”.

Tot zover Han Pape. Inderdaad, crisis is het als je vriend doodgaat. Bij het lezen van die zin moest ik direct denken aan Gerrit Slomp, een ware vriend van Vroomshoop. Altijd was Gerrit in de weer met z’n fototoestel om allerlei zaken op de gevoelige plaats vast te leggen. Hij ademde ook sport en was veel te vinden bij TOP en bij de Boys. Onafscheidelijk dan met zijn zoon Gerben, die als fotograaf in zijn voetsporen lijkt te treden. Overal had Gerrit belangstelling voor en met iedereen maakte hij een praatje maken. Zulke betrokken en bewogen mensen heeft een dorpsgemeenschap nodig. Een hartstilstand maakte ineens een eind aan het leven van Gerrit Slomp, nog maar 48 jaar jong. Laten wij hem gedenken en in dankbare herinnering houden. Laten we ook zijn echtgenote Rianne en hun zoon Gerben gedenken en we wensen hen heel veel sterkte toe. Inderdaad, dat is een echte crisis, waar we slechts bij kunnen zwijgen.

Over een belangrijke Vroomshoopse zaak wil ik het ook nog even hebben: ons aanstaande dorpscentrum. De Harmonie Vroomshoop heeft gelijk: de onzekerheid duurt te lang. In muzikale termen kan ze onmogelijk de loftrompet steken op de voortgang van de de centrumvisie. In tegendeel: de klankkleur is in mineur en de nood is groot. Het is de hoogste tijd voor de positieve doorbraak. De Harmonie Vroomshoop als erkende grootgebruiker van het MCC zie ik nog kiezen voor een eigen ruimte, als het zo (niet) doorgaat. Een broedende kip moet je niet storen, wordt er dat gezegd. Maar ei ei, het duurt al zo lang en wij als Vroomshopers hebben recht op duidelijkheid en perspectief. Kijk eens naar Dedemsvaart waar ze wel een theater voor elkaar boksen. Wie gaat er in Vroomshoop nu eens opstaan? Waar Den Ham z’n dorpsraad krijgt, heeft Dedemsvaart z’n Barend Rooseboom, dynamisch voorzitter van de historische vereniging Avereest. Inderdaad, eens bekend van de Vroomshoopse boekwinkel langs het kanaal. Deze erkende doorzetter van de veengrond slaagt er wel in om voorzieningen te krijgen om U tegen te zeggen. Kijken we naar Vroomshoop: waarom pakt bijvoorbeeld Eltjo Haselhoff niet die sleutelrol? Hij heeft als voorzitter van raad van commissarissen toch genoeg in de melk te brokkelen bij Vestion, een belangrijke investeerder in ons centrumplan.

Deze week sprak Eltjo nog in over de toekomstvisie van Twenterand. Allemaal leuk en aardig, maar mijn advies aan hem: laat hier en nu ook wat zien. Zet hem op, eigenheimer van de Hoofdstraat, het is tijd voor Keep them Rolling en de D-day en V-day voor Vroomshoop. Eltjo, je hebt nog geen eerappelmoeheid, doe het, de kop d’r veur, dit mut goud komm’n met de Diamant in Twenterand.

Geert Mak is geen Maarten Luther

vroomshoop — Wed, 25 Mar 2009 21:12:21 +0000

Wat een historisch weekend was in ons dorp Vroomshoop.. De schriftuurlijke gereformeerden vrijgemaakt gingen samen op pad met de bevindelijke Baptisten en de vertegenwoordigers van het rijke Roomsche leven. De Hervormden sloten zich daar als volkskerk op aan, evenals de PKN-genoten, de gereformeerde mannenbroeders en zusters navolgers van Abraham Kuiper. Het kerkenpad van de gelovigen langs en in de buurt van het kanaal was een demonstratie van verbondenheid en geloof in de ene Heer en Heiland.
De veelkleurigheid van de kerken manifesteerde zich als een ware Diamant in Twenterand. De Pro Deo werkers optima forma hadden eer van hun werk, al wordt dan naar aloud christelijk gebruik met ootmoed gebruik gezegd: dankbaarheid past hier, het is genade alleen. De themadiensten over 150 jaar Vroomshoop van afgelopen zondag waren ook inspirerend. Wie had ooit vermoed dat jonge katholieke monniken in de Baptisten kerk het ontstaan van de hoop der vromen zouden onthullen?
Deze week staan het verleden, heden en de toekomst van Vroomshoop centraal. De zeven basisscholen doen daar van harte aan mee en het is prachtig hoe het eigen dorp volop beleefd wordt. Met de ouders en opa’s en oma’s wordt over ‘vrogger” gesproken en een van de leerlingen meldde al triomfantelijk dat hij nu de echte de “boomstam” kende.
Vroomshopers zijn doeners en wandelen voor water in de stromende regen bracht meer dan vijftien duizend Euro voor de Derde Wereld op. Petje af voor de meer dan 250 jongens en meisjes die zes kilometer met rugzakken, gevuld met zes liter water, op de rug sjouwden. Een wereldprestatie van de jonge Vroomshopers en een vertaling van “Gewoon doen”, zoals we dat hier al 150 jaar kennen.
Op donderdag 25 maart staat de toekomst van Vroomshoop centraal en ik ven benieuwd wat de leerlingen daar van maken. In onze snelle digitale tijd wordt vooruitgeblikt op 2050. Gaat het dan nog sneller, wordt de mens nog meer een nummer of keren we terug naar een wat romantischer tijd? Wie het weet mag het zeggen. De organisatie 150 jaar Vroomshoop nodigde het college van burgemeester en wethouders en de gemeenteraad van Twenterand uit om over de toekomst van die sterrengemeente en over de diamant Vroomshoop te komen vertellen in de klassen. Wethouder Johan Oordt komt als vanzelf in Nieuwoord en voor het overige meldden zich slechts 4 van de 23 raadsleden: Heleen Lamberink, Henk Nieboer en Margreeth Spang uut Vroomshoop en Henk Veurink uit den Ham. En de anderen dan? Of zijn die vooral bezig met het heden? Dat is toch wel typerend en niet voor niets spreekt de politiek niet meer tot de verbeelding. De vraag is of ze nog een toekomst heeft in deze vorm.
Over toekomst gesproken, daar ging de schrijver Geert Mak op in tijdens z’n boeiende ontmoeting met de Vroomshoopse TV-zoon Alberto Stegeman. Mak gaf aan dat de klimaatverandering in de wereld hem ernstig verontrust. In Siberië komt methaangas vrij, die een nog rampzaliger uitwerking dan de CO2 uitstoot heeft, zo somberde Mak. Hij noemde zichzelf ondanks alles een geboren optimist. Ik vind hem een onheilsprofeet, die stenen in plaats van brood geeft. Verdienen aan de geschiedenis, prima, dat verdient hij ook. Maar blijven steken in de ellende in de hem zo bekende gereformeerde drietrapsraket ellende, verlossing en dankbaarheid, dat verdient z’n gehoor niet. Juist Mak kan meer “opwarmen” en dat heeft pas voeten in de aarde.
Vorige week werd ik weer opa en dat is toch iets om dankbaar voor te zijn. Toen ik onze gezonde kleinzoon in de armen sloot, dacht ik eerder aan Maarten Luther dan aan Geert Mak.
Als Luther zou horen dat morgen de wereld zou vergaan, zou hij nog vandaag een boom planten. Kijk, zulke vergezichten hebben we nodig, dat past beter bij deze eeuw van onze kinderen en kleinkinderen.

Vroomshoopse inspiratie met Daan Kroeze

vroomshoop — Tue, 17 Mar 2009 22:50:59 +0000

Bij het Vroomshoopse kerkenpad van aanstaande zaterdag denk ik aan een aloud pelgrimslied: “Die hoop doet al uw leed verzachten, kom reisgenoten, ‘t hoofd omhoog”. Daarin zit de hoop besloten, als onderdeel van geloof hoop en liefde en die hoop doet leven. De hoop der vromen van de gelovigen langs het kanaal, al 150 jaar lang. Zelfs in graffiti vereeuwigd, samen met koningin Beatrix, dat kan alleen in Vroomshoop.

Wat inspirerend om zo samen op weg en op pad te gaan. Dat doet me denken aan Piet Kroeze, bakker en evangelist. Ik zie hem nog zo voor me met Kleine Kracht, met de slagen in z’n zwarte haar en hoor z’n krachtige en opgewekte stem weer. De tentcampagnes waren aan hem besteed en Piet bracht en bezorgde vol overgave het levende brood. Als Baptisten voorganger volbracht hij een missie in het noorden van het land.

Zoon Daan (49) uit Nieuw Buinen nam het estafettestokje over en zingt op CD’s met onvervalste gospelmuziek. Het is net of je Piet weer hoort zingen. Daan bewaart nog dierbare herinneringen aan z’n jeugd in Vrooomshop. Dat inspireerde hem tot het maken van een ode op het Kanaaldorp. Een prachtige en gevoelvolle CD, die binnenkort in meerdere winkels in Vroomshoop te koop is. De opbrengst gaat naar een goed Vroomshoops doel. De CD’s vliegen straks als warme broodjes over de toonbank, hoe kan het ook anders met een zoon van deze onvergetelijke Vroomshoopse bakker.

Vorige week gaf ik al een voorproefje van dit onvervaklste Vroomshoopse levenslied in Scholleproat. De volledige tekst speel ik m’n trouwe lezers vast toe. Wat de de CD van de sympathieke en aangenaam bescheiden bakkerszoon uit Drenthe betreft: warm aanbevolen!

Vroomshoop, ie doet mie wat.

Veertig joar geleed’n bin ‘k hier geboren

Het dorp bestun toen op de kop af honderd joar

En grujde op in de Margriestroat nummer achttien

Ik weet ’t nog goed, mien va en moe stunn’n altied kloar

En ik zie ze nog zo veur mie, mien oale buur’n

Ekkel, Karsten, Hento, Slotman, Haverkort

Iederiene ging noar de karke, met de fietse noar ’t wark

Ik hoop dat ’t ooit nog weer zo goed, zo prachtig wordt.

Refr.

Vroomshoop, ik kan oe niet vergeet’n

‘Ie blieft dat kleine warme plekkie in mien hart

En ach, overal is ’t mooi, maar ie bint mooier

Ik zal ’t oe eerlijk zegg’n, Vroomshoop ie doet mie wat!

As kinder speulden wie gewoon op stroate

Want auto’s waar’n d’r in die tied hoast niet te zien

Met een balle, een vlieger of een tolle

Die kwam van Pottenjan of van Kottier misschien

Woensdagmiddag een bloesie koop’n bij Jan Meinen

Of nog arger, bij kapper Jaansen in de stoel

Es as troost wat snoep van Diek, maar as ik nou terugge kiek

Wat was mien wereld mooi, ja ie snapt wat ik bedoel.

Refr.

Vroomshoop, ik kan oe niet vergeet’n…

Wij ging’n vaak viss’n met een zelfgemaakte hengel

Doar bij ’t kanaal, ’t eind van de wereld, in ’t Snottergat

De vissen sprung’n oe doar vanzelf hoast in de emmer

En aj dan thuus kwaam’n waa’j van boov’n tot onder nat

En veur in ’t bos doar koj zo klimm’n, doar arngs bij ’t zwembad

Ja, in de apeboom doar kon oen dag niet stuk

Van die gewone kleine ding’n, stoa ‘k nou gewoon te zing’n

Want ’t was de basis van een stuk van mien geluk.

Refr.

Vroomshoop, ik kan oe niet vergeet’n….

En nog steeds, as ik Vroomshoop kom binn’nried’n

Dan klopt mien hart een beetie sneller, eerlijk woar

Dan zie’k de mensen bezig, och, ’t is net as vrogger

Ze zit niet stille, nee, Vroomshoop is nog niet kloar

De tiend is aans, maar nee, niet alles is veraanderd

Hier schittert laampies, die narngs aanders braand

Mien mooi Vroomshoop, eigenlijk bin ie niks veraanderd

Ik zeg met recht een diamaant in Twenterand,.

Refr.

Vroomshoop, ik kan oe niet vergeet’n

Ie blieft dat kleine warme plekkie in mien hart

En ach, overal is ’t mooi, maar ie bint mooier

Ik zal ’t eerlijk zegg’n, Vroomshoop, ie doet mie wat!

luister naar Daan Kroeze

Ik zal ’t oe eerlijk zegg’n, Vroomshoop, ie doet mie wat!

vroomshoop — Wed, 11 Mar 2009 23:54:22 +0000

Killing fields en zinloze bloedbaden. Wat te denken van die afschuwelijke moordpartij in Duitsland. Ten minste vijftien dodelijke slachtoffers van zinloos geweld van een 17-jarige krankzinnige jongen. Ook in de Verenigde Staten was het weer op een afschuwelijke wijze “raak”. President Obama mag wat mij betreft in het geweer komen om dat wapentuig onder de bevolking af te schaffen. Hoeveel ontspoorde gekken en maniakken telt onze wereld? Zo zie je een foto in je ochtendkrant van een bloedige aanslag op Sri Lanka, het vroegere Ceylon. Je roert in je Ceylon-thee, eet je boterham en ziet daar achterin de op het oog vreedzame processie van moslims een vreselijke ontploffing door een aanslag van Tamil Tijgers. Ten minste veertien doden zijn er te betreuren en dat beeld doet aan de vuurwerkramp in Enschede denken. Maar ja, dat is dichter bij huis en dat grijpt je dan meer aan. De voorste processiegangers op deze rampfoto vanuit Sri Lanka lopen blijkbaar ongestoord door. Ze weten nog niet welk onheil zich achter hun rug voltrekt. Zo is het goedbeschouwd ook met een deel van de mensheid. Zo wordt de vrede en vrijheid weer op de proef gesteld, zo ook in Noord-Ierland door een “splinter” van de IRA, zo konden we lezen. Twee jonge soldaten werden gedood door idioten van een beweging die vooral de splinter in het oog van de ander zien en de eigen balk niet. Laten we vurig hopen dat dit een laatste oprisping was van buitensporig geweld in Noord-Ierland. Wapens omsmeden in ploegmessen en geef vrede, Heer, geef vrede. Dat brengt mij op het unieke Vroomshoopse kerkenpad, dat op zaterdag 21 maart wordt afgelegd door de gelovigen langs het kanaal. Dit past bij het over het algemeen blijmoedig geloven langs het kanaal, waar men elkaar niet nadrukkelijk de maat neemt. Laten we dat vooral zo houden. Deze week was ik in de Hervormde kerk waar de expositie over 150 jaar Vroomshoop onder de welluidende titel “Bekiek het maar…!” in juni 2009 wordt gehouden. In de keuken van Ons Centrum hing daar opeens de foto van Simon Bloemhof, de helaas naar menselijke maatstaven zo jong overleden zielenherder. Die foto trof me en riep dierbare herinneringen wakker. Dominee Bloemhof was alom geliefd en begaan met mensen, van welke komaf ook. Dan besef je dat we dergelijke vredestichters en zachtmoedige daders van het Woord vooral in deze tijd nodig hebben. De Nederlandse regering en ook andere mogendheden praten momenteel heel ernstig over de crisis en ik hoop daadkrachtige, maar vooral ook rechtvaardige maatregelen. Laten we niet in een morele crisis raken en om zien naar de ander. En ook: laten we de alom heersende graaicultuur achter ons laten, want aan die hebzucht gaan de westerse wereld ten onder. Gelukkig zien wij in Vroomshoop nog onbaatzuchtige inzet, zoals die vrijwilligers van de ijsclub Vroomshoop. Het onderkomen in het Zandstuvebos werd eerst door vandalen gesloopt en na de intrede van Koning Winter toonde zich professioneel sloper Hein en zoon zich samen met andere vrijwilligers echte opbouwende krachten. Zo mag ik het graag zien en volleybaldier Fred Karsten toonde zich weer olderwets veerkrachtig. Deze nieuwe voorzitter gaat het met zijn bestuur zeker redden en zakt niet meer door het ijs. Wie weet komt er een atletiekbaan bij en dan loopt het helemaal in de Zandstuve. Zoals oonze Jan Kassies al constateerde: de dichtaders springen open nu de Diamant in Twenterand zich steeds meer laat zien. Een oud-Vroomshoper maakte een “biezunder liedtie” en ik licht nu alvast een slipje van de luier, oh pardon: een tipje van de sluier op. Hier kom ik volgende week op terug.

“As kinder speulden wie gewoon op stroate,
Want auto’s waar’n d’r in die tied hoast niet te zien
Met een balle, een vlieger of een tolle
Die kwam van Pottenjan of van Kottier misschien
Woensdagmiddag een bloesie koop’n bij Jan Meinen
Of nog arger, bie kapper Jaansen in de stoel
En as troost wat snoep van Diek,
maar as ik nou terugge kiek
Wat was mie wereld mooi,
ja, ie snapt wat ik bedoel
Vroomshoop ik kan oe niet vergeet’n
Ie blieft dat kleine warme plekkie in mien hart
En ach, overal is ’t mooi, maar ie bint mooier
Ik zal ‘t oe eerlijk zegg’n:
Vroomshoop, ie doet mie wat”.

Twee bekendeVroomshoopse zonen: gewoon en toch bijzonder

vroomshoop — Thu, 05 Mar 2009 00:55:13 +0000

De vlag in top voor de revue van 100 jaar Vroomshoop van 1959. Meester Bos voerde de regie en liefst 100 Vroomshopers speelden mee. Een geweldige prestatie in een tijd zonder computers, vrijwel geen televisie, zonder CDRoms of andere audiovisuele hulpmiddelen. De erudiete en cultuur minnende Huisarts Oskam had z’n stempel op het Vroomshoopse volkstoneel achtergelaten en de Smoezen en de voorgangers ervan wisten wat een Revue inhield. Was Jan Zandbergen een van de pioniers van Vroomshoop, dat was naamgenoot Jans Zandbergen van het Blokkie zeker van de Vroomshoopse Revue’s en galazittingsavonden vol onvervalste cultuur. Iemand zei onlangs bij de brug tegen mij: “Toen hadden ze meer tied veur zukke ontspanning en het was echt een uitje”. Dat maakt de prestatie er niet minder om, integendeel. Een werkweek van 36 uur was toen niet voor te stellen en tot je 65ste moest er doorgezwoegd worden. Vaak werd het 65ste levensjaar met “het trekken van Drees” niet eens gehaald. Een Vut kon men slechts van dromen. Vandaar dat ik een directe vergelijking van de hedendaagse recessie met de crisisjaren ook zo krom vind. Nu is de Vroomshoopse Revuegroep bezig om ‘Van Turf tot Diamant” inhoud te geven. Een mooie vondst want van de koolstof bij de turf naar de harde flonkerende edelsteen is een wetenschappelijk bewezen ontwikkeling. Zeker kan op 24 oktober 2009 weer kan op weer de vlag in top voor deze derde Vroomshoopse revue in successie. Alberto Stegeman was deze week weer even terug in Vroomshoop. Hij werd door Hans Nieboer op een sponsoravond bij de Boys geïnterviewd en ook geïntroduceerd als benoemde en beroemde kleinzoon van Waterbats. Wie kende deze beroemde basspeler en oud-voorzitter van de Harmonie Vroomshooop niet. De vader van Waterbats was nog wethouder voor de ARP. Dat waren nog eens tijden met Vroomshoopse wethouders! Alberto vecht bij Undercover bij SBS6 en bij andere programma’s tegen onrecht en wekt daarbij de woede op van de gevestigde orde, zoals van Gerlach Cerfontaine, de directeur van de machtige KLM. Waar is de tijd gebleven dat we vol ontzag zongen: “k Zag een vogel gevlogen, heel de lucht was van hem, van die kranige kerels van die pracht KLM”. Ach, dat was in de tijd van Albert Plesman en bepaald niet in de tijd van Cherfontaine. Alberto was duidelijk over deze arrogante machtwellusteling: maakt misbruik van zijn positie en daar heb ik niks mee, integendeel. Daarin herken je een echte Vroomshoopse zoon. Kan niet tegen machtsmisbruik van bazen, is ergens een nonconformist en voelt zich een vrijdenker. En het mooie is: Alberto is gewoon, dus bij zichzelf gebleven. Datzelfde herken je ook ergens bij een andere bekende Vroomshoopse talentvolle zoon: Gezinus Veldman. Deze rasmusicus met ook al zo’n bekende opa het markante schoolhoofd Rutgers blijft ook gewoon, ook al is ie zo’n bijzondere musicus. Daardoor weet hij mensen te binden en het is geen wonder dat het projectkoor 150 jaar Vroomshoop in no time 150 mannen telde. Ja, de kleurrijke diamant in Twenterand glanst volop en ik ben benieuwd wat de intussen al bijna historische schrijver Geert Mak binnenkort aan Alberto Stegeman over het jonge Kanaaldorp te melden heeft. Wie weet wijdt de EO er nog een item aan, hoewel de EO bijna Erotische Omroep kan heten. De Nijverdalse domineeszoon en presentator Arie Boomsma staat schaars gekleed in het glossy magazin Linda en wordt prompt door de EO voor drie maanden geschorst. Het tweede seizoen van “40 dagen zonder sex” laat nu even op zich wachten. Geeft die Arie zich eindelijk eens bloot, krijg je dit. Een ander EO-boegbeeld Andries Knevel baarde opzien door de letterlijke scheppingsdagen in twijfel te trekken. Straks is Eva nog te schaars gekleed. Je hebt het niet makkelijk met je geloof van kaft tot kaft. Dan kun je beter als een kind geloven. Onze kleinzoon las ik voor uit de kinderbijbel en liet een plaat van Adam en Eva, de slang en de appel zien. “Kijk, dat is in het paradijs” zei ik. “Nee, dat is op school, daar heb ik dit gehoord”, zei onze kleinzoon. Een zeker weten en een vast vertrouwen. Hij heeft nu nog meer met radijs of een speelparadijs, denk ik. Laten we het maar mooi zo houden. Zondag stond er een prachtige ark in de hervormde kerk en dominee Schipper (naast God) liet de loopplank neer. De kinderen hadden allemaal hun favoriete knuffeldier meegenomen en gingen opgewekt de ark binnen. Zo kan het ook. Toch nog even naar onze eigen omroep Delta FM. Janny van Dijk werd daar gehuldigd als een van de pioniers. Dat vind ik nou mooi. Achter de schermen gebeurt nog altijd het meeste en eenvoud siert nog altijd de echte Vroomshoopse mens.

Arnoldus van Walsum: een bevlogen idealist neemt voor altijd afscheid

vroomshoop — Tue, 24 Feb 2009 23:37:45 +0000

Vorige week vrijdagavond vond een wel heel bijzondere sleuteloverdracht plaats in het gemeentehuis van Twenterand. Het item cultuur staat hoog op de politieke agenda van Twenterand. Het CDA bracht onlangs met gepaste trots de vrijwilligersnota uit. Zorg werd uitgesproken over de jongeren, die zo weinig als cultuurdragers in beeld komen. Raadslid Simone Neep, een welgemeende raad: kijk eens om je heen en kijk eens uit de Doppe(n). Die gelijknamige jonge optochtgroep De Doppe van de Smoezen straalt één en al cultuur uit. De veelkleurigheid werd rondom totempalen indianen in beeld gebracht tijdens de grote carnavalsoptocht in Oldenzaal. De Boeskoolstad maakte ook kennis met 150 jaar Vroomshoop, dat op een grote wagen zichtbaar werd. Vele kartrekkers waren actief bij deze flonkerende diamantjes, over vrijwilligerswerk gesproken! De sleuteloverdracht in Vriezenveen bestond uit een lach en een traan. De politieke actualiteiten bleven niet onbelicht en burgervader Helmer Koetje suggereerde zelfs op ludieke wijze om ijshockey op de ijsbaan toe te laten. De welbespraakte Prins Jeroen I had een snedig weerwoord en kan zo als Jeroen Geerdink de politiek in. Zeker als je die genânte vertoning van afgelopen vrijdagavond in de Vjenne in ogenschouw neemt, dat was om te janken. Waar waren ze al die culturele voorvechters uit de gemeenteraad? Niemand van de raad had de moeite genomen om te komen, ja dat was echt zo. De raadsleden werden opgeroepen om an de Drakenbootace mee te doen op 15 augustus 2009, maar die boot is niet vooruit te branden. Ze gaan het schip in. Dit was echt een draak van een vertoning bij de sleuteloverdracht en de enthousiaste Smoezen verdienen meer en beter. Benieuwd met welke smoes die 23 raadsleden komen, dat ze niet konden komen. Helmer Koetje had z’n vakantie zelfs onderbroken voor de sleuteloverdracht, kun je nagaan! Hij kreeg van Prins Jeroen 1 een triatlonshirt en de volgende loftuiting: “Met zo’n keal aan het roer giet heel Vroomshoop op de carnavalsstoer”. De wethouders Johan Oordt en Martha van Abema waren samen met de sportieve gemeentesecretaris Hans Ridderinkhof ook van de partij, prima! De aan Koetje aangeboden drakenboot van de Smoezen zag er fraai uit met zelfs een turf en een Vroomshoopse diamant aan boord. Ik ben benieuwd of de raadsleden het alsnog met het oog op de cultuur en wellicht op de naderende gemeenteraadsverkiezingen over een andere boeg gooien en in augustus meedoen met de drakenrace. Het gewone leven neemt na carnaval weer z’n gang.

Deze week wordt afscheid genomen van oud-burgemeester Arnoldus van Walsum. Van 16 maart 1970 tot 1 maart 1986 diende hij de belangen van de gemeente Den Ham en zijn inwoners. Een beminnelijk mens, die als echte liefhebber van de natuur en de cultuur bekend stond. Hij ging letterlijk gebukt onder de hoge werkloosheidscijfers uit de jaren tachtig. Van Walsum was furieus over de opname in het Guinessbook of Records record van het allerhoogste werkloosheidscijfer, dat op het conto van Vroomshoop kwam. Idealen bleef Van Walsum altijd koesteren of het nu om bedrijventerrein De Sluis, de algemene begraafplaats Dennenhof of om de sociale woningbouw ging. Arnoldus van Walsum, de eerste burgemeester van de gemeente Den Ham, die bewust in Vroomshoop ging wonen, stond naast de mensen, al was enige ijdelheid hem niet vreemd. Met z’n pleidooi voor een groene gemeente werd hij wel eens “bomofiel” genoemd. Dat deerde hem niet, want van droom naar daad bleef hem bezig houden. Bij de carnavalsvereniging de Smoezen genoot Van Walsum altijd zichtbaar van de culturele galazittingsavonden. Ten afscheid werd hem als erkend idealist in 1986 een blauw geschilderde hemelfiets aangeboden. De mensen mochten deze karakteristieke man, die in de loop der jaren geleidelijk uit de schaduw van zijn voorganger Gerrit Bramer was gekomen. Inderdaad een groot verschil in stijl en aanpak tussen die twee. Vergelijk het ergens maar met de vorstinnen Wilhelmina en Juliana, een karakter tekent een mens en zijn of haar daden. De laaste jaren van zijn leven liet het geheugen Arnoldus van Walsum steeds meer in de steek, maar hij bleef toch altijd als vanouds hevig geïnterersseerd in het wel en wee van Den Ham en Vroomshoop. Op 84-jarige leeftijd begon hij vorige week vrijdag aan z’n laatste reis. Dezer dagen sprak ik een oud-bestuurder van Den Ham. “Tegenwoordig mis je in toenemende mate zulke bevlogen mensen, die echt ergens voor willen gaan”. Een waar woord.